.oOo. iamluam .oOo.

บางคนก็ว่ารักออกแบบไม่ได้??? บางคนก็ว่ารักออกแบบได้??? 

..................................ก็แล้วแต่จะคิดกันไป................................ 

       ผมเคยคิดว่า รักออกแบบไม่ได้ และเคยเชื่อเช่นนั้นมาตลอด

ใครจะไปออกแบบความรัก ให้เป็นไปตามที่ใจของเราต้องการได้ ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ

ผมมีความคิดที่ว่าทำทุกวันให้ดีที่สุด ทำไปเรื่อยๆ ไม่ได้ไปออกแบบความรักอะไรเลย

จนได้มาอ่านหนังสือ "คุยกับประภาส" ความคิดที่ว่า รักออกแบบไม่ได้ ก็เปลี่ยนไป

ความรักนั้นออกแบบได้จิงหรือ?? คุณประภาส ได้บอกไว้ว่าความรักคนเราก็เหมือนงานเขียนแบบบ้าน (ถ้าจะเปรียบให้เห็นภาพง่ายๆ)

การออกแบบบ้านหรืออะไรก็ตาม เราจะออกแบบให้วิลิศมาหราเพียงใด จำออกแบบให้พิศดารแค่ไหนก็ได้

ปัญหามันก็คือ ออกแบบมาแล้วจะสร้างได้จริงไหม ???

ความรัก ก็เหมือนกัน ความรักที่ออกแบบตั้งแต่แรกจนจบเลยนั้นว่าต้องเป็นแบบไหน

มันก็ออกแบบได้เหมือนกันนะ อ่าว!!! แล้วไหนว่าออกแบบได้ แล้วไหนว่าความคิดเปลี่ยนไป ฮ่าๆๆๆ

รักอกแบบได้จริงครับ แต่ปัญหาก็เหมือนกันคือ คุณจะสร้างความรักของคุณตามแบบได้ไหม ???

             ผมว่าความรักมันออกแบบได้พอคร่าวๆ เพราะรักคือความเข้าใจ ความเชื่อใจกัน ไม่ใช่แค่หัวใจอย่างเดียว และคุณเองก็ออกแบบมันอยู่ทุกวัน แต่คุณเองไม่รู้ตัวว่ากำลังออกแบบมันอยู่

ทุกวันนี้ที่คุณทำอยู่มันคือการค่อยๆ ออกแบบความรักขึ้นมา สร้างเงื่อนไขระหว่างวันขึ้นมา

และมันเป็นการออกแบบ ความรัก ที่สามารถเป็นไปได้จริงๆ โดยมีความเข้าใจเป็นดินสอเข๊ยนแบบ

อ่านแล้วอาจจะสับสน และงง เล็กน้อย ฮ่าๆๆๆๆๆ

ผมคิดว่าการออกแบบความรัก เราค่อยๆทำค่อยๆออกแบบมัน  เอาความเข้าใจเป็นดินสอเข๊ยนแบบ

ความรักมันคือการออกแบบได้ไม่รุกจักจบจักสิ้น การออกแบบคือการร่างโครงขึ้นมาแล้วเราก็ทำมัน ให้เป็นรูปร่าง

ความรักที่ออกแบบเสร็จสมบูรณ์ขึ้นมาในครั้งเดียว แล้วหวังว่าจะเป็นไปตามนั้นผมว่ามันทำได้นะแต่คงยาก

     " เราค่อยๆ ออกแบบ ค่อยๆเรียนรู้กันไป ดีกว่า เราออกแบบจะเสร็จแต่สร้างมันเสร็จ "

 

ความรักต้องค่อยออกแบบด้วยกันทั้ง สอง คน ไม่ใช่แค่ใครคนนึงเป็นคนร่างแบบ แล้วสร้างมัน

โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ตัดสินใจอะไร

 

..........แล้วคุณคิดว่า ความรัก ของคุณจะออกแบบได้ไหม 

คุณคิดว่าคุณออกแบบ ความรัก ของคุณให้เป็นแบบไหน

ผมคิดว่า คุณทุกคนรู้คำตอบกันอยู่แล้ว เพราะคำตอบนั้น คุณรู้คำตอบ

 

มีความสุขที่รัก นะครับ

เพลงขอบคุณ Moderndog

ในยามที่เงียบเหงา มีเธออยู่เคียงกายเรา
วันคืนที่ปวดร้าว มีเธอช่วยทำให้ทุเลา
เมื่อเธอให้ความเข้าใจ จึงทำให้ทุกข์นั้นบรรเทา
จากวันที่มันว่างเปล่า เธอทำให้มันมีคุณค่า

อยากบอกให้เธอรู้ว่า ในสิ่งทั้งหลายที่เธอให้มา

ขอบคุณ จากหัวใจ ขอบคุณในความหวังดี
ขอบคุณในน้ำใจ ขอบคุณในความรักที่มี

กับวันที่สิ้นหวัง เธอทำให้ฉันนั้นมีพลัง
ในยามที่พลาดพลั้ง เธอคอยอยู่เป็นกำลังใจ

อยากบอกให้เธอได้รู้ว่า ว่าสิ่งที่เธอนั้นมีให้

ถ้าฉันไม่ได้พบเธอ ไม่รู้จะเป็นอย่างไร
(ขอบคุณจากหัวใจ ขอบคุณในความหวังดี)
ถ้าเราไม่ได้รักกัน แล้วฉันจะคู่กับใคร
( ขอบคุณ จากหัวใจ ขอบคุณในความหวังดี)
ถ้าฉันไม่ได้พบเธอ ไม่รู้จะเป็นอย่างไร
ถ้าเราไม่ได้รักกัน แล้วฉันจะคู่กับใคร

ใครที่กำลังคิดหาคำขอบคุณดีๆ เพื่อใครซักคน

คุณลองใช้เพลงนี้ดูนะครับ ผมว่าจะทำให้ใครคนนั้นอมยิ้มไปทั้งวันเลยก็เป็นไปได้นะครับ

 

ป.ล.ขอบคุณเหม่งน้อย ที่รักกัน ไม่ว่าสุข ไม่ว่าทุกข์ ก็ไม่เคยทิ้งกัน ขอบคุณครับ

ห่างหายไปนอน กับการเขียนข้อความ หลังจากไปบ้าบอกับ Facebook อยู่นาน ฮ่ๆๆ

เชื่อว่าหลายท่านก็คงเป็น...........เช่นกัน

กลับมาเปิดอ่านอีกทีก็วันนี้ครับ คิดถึงมากๆๆๆ

" บางทีการได้เขียนอะไรไปแล้วมานั่งคิดว่าเค้าจะอ่านไหม มันก็ไม่สำคัญเสมอไป

ที่สำคัญคือ เราคิดว่าจะเขียนอะไรให้คนอ่านได้อะไรจากบทความนั้น "

ประโยคจากคนคนหนึ่งทำให้ผมกลับมาอีกครั้ง

คุณเคยวิ่งตามใครซักคนหนึ่งนานที่สุดเท่าไหร่ กี่วัน กี่สัปดาห์ กี่เดือน กี่ปี คุณยังจำวันที่เจอเธอครั้งแรกได้ไหม

แล้วตลอดเวลาที่คุณวิ่งตามเธอ คุณเคยรู้สึกเหนื่อยกับสิ่งที่ทำบ้างรึป่าว

กับการที่ต้องวิ่งตามคนๆนึง ที่เค้าเดินนำหน้าเราไปเพียงไม่กี่ก้าว

แต่..........เรากลับวิ่งตามเธอไม่ทัน 

โอ้ว!! เรากับเธอช่างห่างไกลกันเหลือเกิน

เราเคยเป็นเช่นนั้นและเราก็ยังจำได้ไม่ลืม (แต่มันเลือนลางเป็นความทรงจำสีจางๆไปแล้ว)

 

เราเคยเริ่มวิ่งออกมาจากจุดเริ่มต้นตอนที่เจอเธอครั้งแรก จนถึงระยะทางที่สิ้นสุด

โดยที่เราจำไม่ได้ว่ามันไกลมากแค่ไหน แต่ตอนนั้นเราก็ออกวิ่งไปแล้ววิ่งต่อไป

ซึ่งเราไม่รู้ว่าอีกว่าเรากำลังวิ่งแข่งกับใครอยู่ และไม่รู้ด้วยว่าเรากับคนอื่น ใครเข้มแข็ง อดทน มากกว่ากัน

ที่เรารู้ดีมาเสมอก็คือ เราไม่ได้แข็งแรงไปกว่าใคร เราออกวิ่งด้วยกำลังที่มีอยู่ 

โดยที่อาจจะมีคนออกวิ่งตามเธอก่อนเรา หรือ วิ่งพร้อมเรา หรือ กำลังวิ่งตามเราอีกที ก็เป็นไปได้

ขณะออกวิ่งเราคิดเพียงว่า แค่เราเริ่มออกวิ่งตามเธอแล้ว ซักวันต้องตามเธอคนนั้นทันแน่ๆ แม้ว่าจะถึงช้าก็ตาม

ตลอดระยะทางที่เราวิ่งเรามองแต่เธอเป็นเป้าหมาย

โดยไม่ได้หวังว่าตลอดระยะทางวิ่งมาทุกก้าวเธอเห็นว่าสำคัญ หรือมีความหมายทุกก้าว

ที่เราหวังแค่ว่าบางระยะทางระหว่างที่วิ่งมา จากวันนั้นจนถึงวันนี้ 

ขอแค่.....ให้มันมีความหมายกับเธอ บ้าง ก็พอ เพื่อเติมกำลังให้เราวิ่งต่อไปได้

แต่ว่า จากวันที่เราได้พบเธอจนเราต้องเริ่มออกวิ่งตามจนถึงวันนี้ เรามีเธอคนนี้เรื่อยมา แต่เธอกลับไม่คิดแบบเรา

แรงที่ออกวิ่งมาลดลงอย่าไม่รู้ตัว แสงไฟที่ส่องทางทั้งด้านหน้าเริ่มปิดลงจนมองไม่เห็นทาง

ขณะที่แสงไฟจากด้านหลังเริ่มจางลงเห็นทางพอเลือนลาง

ที่เห็นชัดก็เพียงจุดเดียวคือจุดเริ่มต้นที่เดิมตรงนั้น

 

กับคำถามง่ายๆที่ถามยากมาก ว่า "เธอรู้สึกแบบไหนกับเรา" เพระเริ่มคิดแล้วว่าเราวิ่งมาเหนื่อยมากแล้ว

และคำตอบที่ฟังง่ายๆ แต่รับไปได้ยาก จากเธอที่เงียบอยู่นานแสนนาน (คงเพราะตอบยากเช่นกัน)

ว่า "รู้สึกดีแบบเพื่อนเหมือนวันแรกที่เจอกัน"

.....แสดงว่าทุกอย่างที่ทำมามันคือ ลม ฝุ่นผง ที่ไม่มีความหมายเลยแม้แต่น้อย

ทำให้การออกวิ่งที่เหนื่อยล้า เป็นระยะเวลานานหลายปี ได้เจอที่พักริมทางและมีเวลามองย้อนกลับไป

เพื่อคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น

ถ้าทุกอย่างที่ทำมันเท่ากับที่เดิม เราจะเริ่มวิ่งออกมาทำไมตั้งไกล

ถ้าความรู้สึกมันเหมือนเดิมจากวันแรก ก็แสดงว่าเราเป็นแค่คนที่เพิ่งเจอหน้ากัน แค่นั้น..........

มันทำให้ผมคิดได้ว่ามันคงจะเป็นแบบนี้ไปตอลดกาล

เพราะทุกวันที่ทำมันก็ยังคงเท่ากับที่เดิมอยู่

เราไม่ได้วิ่งตามออกมา ในมุมมองของเธอคนนั้น

 

" เท่ากับที่เดิม อย่าเริ่มดีกว่า

   รู้สึกเหมือนเดิม ก็คิดเสียว่า

    เพิ่งเจอหน้ากัน แค่นั้นดีกว่า

    แค่ตรงที่เดิมเปล่าเริ่มวิ่งมา "

 

ป.ล. เรื่องมันเกิดขึ้นและจบไปนานแล้ว และทุกวันนี้ผมกับเธอก็ยังคงเท่าเดิม

คือเป็นคนที่เพิ่งเจอหน้ากัน เท่านั้นเอง ให้เป็นเพื่อนคงไม่ได้ ให้เป็นแฟนก็ไม่เอา

เพราะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอแล้ว ไม่รู้สึกแม้คำว่าเพื่อน หรือคนที่เคยชอบ ก็มันไม่มีความรู้สึกจริงๆนี่หว่า

ฮ่าๆๆ ผมไม่ได้โกรธเธอ หรือแค้นเธอ แต่เธอทำให้ผมรู้สึกแบบนี้จริงๆ

 

 

 

การพลัดพลากจากกันคือจุดเริ่มต้นของคำว่า "การรอคอย" และ "ความคิดถึง"

คำพูดนี้ผมเคยได้ยินผ่านหูมาบ้างและก็ได้เจอเหตุการณ์เช่นนี้บ้าง

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกครั้ง ผมคิดว่าการจากกันครั้งนี้ของผมกับพี่สาว(รึว่าพี่ชายดีว่ะอาเฮีย)มันไกลกันจริงๆ

ถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะมีเทคโนโลยีต่างๆมากมายเข้ามาทำให้รู้สึกว่าเรายังอยู่ใกล้กัน และผมก็คิดเช่นนั้นตลอดมา

จนกระทั้งได้เข้าไปดู หนังเรื่อง "หนีตามกาลิเลโอ" ภาพที่ผมจำได้ติดตาคือตอนฉากจบของเรื่อง

นั้นคือฉากที่เพื่อนกลับมาเจอเพื่อน ลูกสาวได้กลับมาเจอพ่อ พี่สาวได้กลับมาเจอน้องชาย อีกครั้ง

พร้อมกับการสวมกอดกันที่ดูแล้วรู้สึกได้ว่าการรอคอยนั้นสิ้นสุดลงแล้ว........................

ซึ่งเป็นฉากที่ทำให้ผมออกจากโรงหนังไม่ได้ ก็เพราะมันเล่นเอาผมปล่อยโฮในโรงหนังอย่างเป็นจริงเป็นจังทั้งๆที่ ตลอดเรื่องผมกลั้นน้ำตาได้มาตลอด

ผมอยู่ในโรงหนังเกือบ 20 นาทีได้ ก่อนจะออกมาแล้วตัดสินใจกลับทันที

เฮ้ย!!! ทำไมตูร้องได้ขนาดนี้ว่ะ ผมถามตัวเองในใจบนรถ แท็กซี่ ขณะเดินทางกลับ

คำตอบมากมายผุดขึ้นในความคิด ฯลฯ (สับสนว่างั้น) จนผมต้องถามแฟนผมว่าทำไมผมถึงร้องได้ขนาดนี้

แฟนผมถามกลับว่า " แล้วคิดถึง อาเฮีย(พี่สาวผม) ป่าวละตอนที่ดูอะ" เพียงแค่นั้น ผมก็ร้องออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีน้ำตาปนกับเสียงหัวเราะ แล้วตอบทั้งๆที่ร้องอยู่ว่า "คิดถึงดิ คิดถึงมากด้วย"

ผมได้เข้าใจถึงคำว่า "การรอคอย"และ "ความคิดถึง" ทุกวันนี้ผมบอกพี่ผมทุกครั้งที่ได้คุยกันว่า คิดถึงมันจริงๆ

คงเป็นเพราะ ผมสนิทกับมันมาก มากที่สุด มากจริงๆ และมากมาย 55+

ตอนอยู่ด้วยกันผมไม่เคยที่จะคิดถึงเรื่องพวกนี้เลย แต่ที่เป็นได้ขนาดนี้ก็คงเป็นเพราะ เราห่างไกลกันจริงๆ ......

ผมรู้สึกว่าเราห่างไกลกันจนผมอยากจะกอดพี่ผม อยากจะหอมแก้มพี่ผม อยากจะถามพี่ผมว่า

"คิดถึงคนที่บ้าน กับ น้องชายคนนี้บ้างไหม"

 

หากไม่ห่างไกลกัน ผมคงไม่รู้ว่าผมรักพี่ผมมากแค่ไหน

หากไม่ห่างไกลกัน ผมคงไม่รู้ว่าผมคิดถึงพี่ผมมากแค่ไหน

หากไม่ห่างไกลกัน จุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่มันอยู่ลึกในใจจนลืมไปเพราะความใกล้ชิด คงไม่เกิดขึ้น

เคยคิดว่าไม่กี่ปีมันคงไม่นาน จนกระทั้งได้มาเป็นคนรอคอย ถึงได้รู้ว่า หนึ่งวัน มันก็นานมากๆสำหรับการรอคอย

 

ป.ล. แล้วเราจะได้เจอกัน และจะกอดแกให้แน่นที่สุดเลย